• HISTORIA

Pochodzenie doga niemieckiego budzi wiele kontrowersji wśród autorów książek i kynologów. Pojawia się twierdzenie, że praprzodkiem wszystkich dogów jest dog tybetański, którego wędrówka odbyła się od Tybetu przez Bliski Wschód, a następnie do Grecji i Rzymu skąd trafiły do Europy Środkowej. Prawdopodobnie dog niemiecki ma bardzo długą tradycję. Wizerunki psów dogowatych odnalezione zostały w grobowcach Beni-Hassen, których pochodzenie datuje się na rok 2200 p.n.e. Prawdopodobnym jest, że na rysunkach widniały podobizny dawnego typu Alaunta, któremu bliski jest współczesny dog niemiecki. W Europie, w Campignien (Dania) odkryto dwie żuchwy psów dogowatych, pochodzących z 10.000 r.p.n.e.  Często jednak jako protoplastów doga wskazuje się na bullenbeissery, oraz psy myśliwskie. Z historycznego punktu widzenia powiązany on jest natomiast z dawnymi psami używanymi do nagonki i polowań na grubą zwierzynę. Psy te były formą pośrednią pomiędzy mastiffem typu angielskiego, a chartem. Słowem dog określano kiedyś psa będącego mocnej budowy, dużego i nie przynależącego konkretnie do jakiejś rasy. 

Po raz pierwszy nazwa dog niemiecki pojawiła się w 1876 roku. Wcześniej natomiast spotykamy się z takimi nazwami jak dog ulmeński, dzikarz, dog angielski i dog duński. Według Beckmanna (1895) na początku XVI wieku z Anglii i Irlandii przybyły na kontynent wszystkożerne, mocne psy. Zwierzęta te, są jego zdaniem właściwymi założycielami linii dogów niemieckich, tym bardziej, że niemieckie słowo "dogge" wskazuje na angielskie pochodzenie (dog). Aż po wiek XIX zwierzęta te określane były mianem "psów angielskich", a miejsce w którym je trzymano i hodowano, nosiło nazwę "angielskiej stajni". Johann Tantzer w swoim wydanym w 1680 roku dziele wspomina "psy angielskie" następującymi słowy: psy angielskie wzięły swoją nazwę od Anglii lub Irlandii, ponieważ w tych właśnie krajach wyhodowano je po raz pierwszy. Ich wielcy miłośnicy trzymali je w separacji od innych, po czym poznać można ich wartość. Niektórzy wielcy panowie, prawdziwie miłujący polowania, najlepsze psy tego rodzaju nazywali psami dworskimi i wyszukiwali na nie zwierzęta najpiękniejsze i najlepsze. Drugie pod tym względem nazywali psami przybocznymi, pozostałe zaś były i pozostaną psami angielskimi. Obecnie psy takie hodowane są od małego na dworach i nie sprowadza się już ich do Anglii.

 

                                

 

Jednak dogi używane były również przez Celtów i plemiona germańskie jako psy bojowe, do walk z bykami i polowań. Jako, że dogi były zwierzętami wyjątkowo cennymi, dla ochrony psów podczas polowań zakładano im kaftany wykonane z barchanu, bawełny, mocnego płótna, w środku wypełnione włosiem lub bawełną i w miejscach wyjątkowo narażonych na ataki dzikiej zwierzyny wszywano fiszbiny. W związku z malejącą ilością dzikiej zwierzyny, a tym samym z ograniczeniem ilości polowań zaczęła się stopniowo zmniejszać popularność dogów. Jednak psy te zachowały się u osób prywatnych pod nazwami doga ulmeńskiego i doga duńskiego. Z czasem nie można było jednoznacznie oddzielić obu ras od siebie. W związku z tym w roku 1878 ustalono, że obie rasy będą występowały pod wspólną nazwą doga niemieckiego. W odniesieniu do doga niemieckiego używane są różne nazwy, na przykład Anglicy i Francuzi nazywają go dogiem duńskim lub "Great Dane", czyli wielkim duńczykiem. Nazwa dog duński została stworzona przez Francuza Buffon'a, który stworzył teorię, jakoby przodkami dogów duńskich były charty, które w wyniku przebywania w surowym klimacie stały się psami większymi i masywniejszymi. Zależnie od źródła wskazuje się na ustalenie pierwszego wzorca rasy na lata 1878 lub 1880. Na przestrzeni lat ulegał on wielu zmianom. 

Pierwszy klub hodowców rasy pod nazwą Klub Doga Niemieckiego powstał w 1888 roku w Niemczech. Współczesny dog niemiecki jest zwierzęciem serdecznym i przyjacielskim. Jednak jak w każdej rasie znaleźć się mogą również zwierzęta agresywne.  Jest wspaniałym towarzyszem człowieka, niezwykle kochającym i przywiązanym. Wymaga on umiejętnego prowadzenia, łagodnego acz stanowczego. Zawsze stanie w obronie członków rodziny i dzieci. Bardzo dobrym opisem charakteru dogów są słowa Rosalie Sigmund (1890): "Również dzisiaj jak, zawsze, daję dogowi niemieckiemu pierwszeństwo przed wszystkimi innymi dużymi rasowymi psami, ponieważ żadna inna rasa nie łączy w sobie wszystkich tych cech, które czynią psa przyjemnym, nieuciążliwym współmieszkańcem, a więc imponującej wielkości połączonej z rzadką elegancją, wielkiej odwagi z olbrzymim przywiązaniem i szczególną pojętnością.

tekst pochodzi z serwisu molosy.pl

 

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 08/10/2012

KRAJ POCHODZENIA: Niemcy.
UŻYTKOWOŚĆ: Pies do towarzystwa i stróżujący.
KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2: Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła.
                               Sekcja 2.1: Molosy typu mastifa. Bes prób pracy.

 

WRAŻENIE OGÓLNE:

Szlachetny wygląd doga niemieckiego jest skutkiem połączenia potężnej, silnej i harmonijnej sylwetki z elegancją, dumą i potęgą. Wielkość, połączona ze szlachetnością, harmonijną budową, proporcjonalną sylwetką i pełną wyrazu głową powodują, że dog niemiecki przykuwa uwagę, jak najwyższej klasy rzeźba. To prawdziwy Apollo wśród wszystkich psów. 

WAŻNE PROPORCJE:

Sylwetka prawie kwadratowa; dotyczy to zwłaszcza samców. Suki mogą być trochę dłuższe. 

ZACHOWANIE / TEMPERAMENT:

Przyjacielski, kochający swych właścicieli i oddany im. Wobec obcych może wykazywać rezerwę. Celem hodowli jest pies pewny siebie, nieustraszony, łatwy do ułożenia, łagodny i rodzinny, o wysokiej odporności na prowokacje i pozbawiony agresji. 

GŁOWA:

W harmonii z wyglądem ogólnym. Długa, wąska, wyrazista i wyróżniająca tego psa. Nigdy klinowata. Pięknie wyrzeźbiona, zwłaszcza pod oczami. Odległość od czubka nosa do stopu i od stopu do końca słabo wyrażonego guza potylicznego możliwie jednakowa. Linie profilu zdecydowanie równolegle. Oglądana z przodu głowa ma wyglądać na wąską z jak najszerszym grzbietem nosa.

  • Mózgoczaszka:Czaszka: Łuki brwiowe wyraźne, ale nie wystające.
    Stop: Wyraźny. 

  • Trzewioczaszka:Nos: Duży, raczej szeroki niż okrągły, o dużych nozdrzach. Czarny, tylko u psów maści arlekin (biało-czarnych), u których czarny jest pożądany, ale dopuszczalny jest też plamisty (czarny z różowym) lub cielisty. U psów błękitnych nos ma barwę antracytu (rozjaśniona czerń).

    Kufa:Głęboka i jak najbardziej prostokątna w liniach. Grzbiet nosa nie może być ani wypukły ani wklęsły, ani orli. 

    Wargi: Kąciki warg wyraźnie zarysowane, nie są ani suche ani nadmiernie obwisłe lub zwinięte, wargi ciemno pigmentowane, tylko u arlekinów tolerowane częściowo niepigmentowane lub cieliste. Uzębienie: Szczęki mocne i szerokie, uzębienie mocne, zdrowe, kompletne (42 zęby zgodnie ze wzorem zębowym), zgryz nożycowy. Jakiekolwiek odchylenia od nożycowego zgryzu i kompletu uzębienia z wyjątkiem P1 w żuchwie wysoce niepożądane.

    Policzki: Lekko zaznaczone i niewystające.

    Oczy: Średniej wielkości, o żywym, przyjaznym i inteligentnym wyrazie. Jak najciemniejsze, kształtu migdała, o dobrze przylegających powiekach. Nie są osadzone zbyt szeroko ani szparkowate. U psów błękitnych tolerowane są oczy nieco jaśniejsze, natomiast u arlekinów – jasne lub różnobarwne.

    Uszy: Naturalnie wiszące, wysoko osadzone, ale nie wznoszone powyżej głowy ani nisko wiszące. średniej wielkości, przednimi krawędziami przylegające do policzków, nie mogą ani ciężko wisieć ani odstawać od głowy

    SZYJA:

    Długa, sucha, dobrze umięśniona, ładnie osadzona, zwężająca się ku głowie, łukowato wysklepiona. Noszona wysoko i trochę do przodu.Nieprawidłowa jest szyja jelenia. Luźna skóra lub podgardle wysoce niepożądane.

    TUŁÓW:

    Kłąb: Stanowi najwyższy punkt mocnego tułowia; tworzą go szczyty łopatek, wystające ponad wyrostki kolczyste kręgosłupa.

    Grzbiet: Krótki i mocny, niemal prostą linią łagodnie opadający ku tyłowi. Nie może być długi ani wznosić się w kierunku zadu.

    Lędźwie: Lekko wysklepione, szerokie, mocno umięśnione.

    Zad: Szeroki, dobrze umięśniony, lekko opadający od guzów biodrowych ku nasadzie ogona i przechodzący w nią niezauważalnie. Nie może być ani poziomy ani mocno ścięty. Klatka piersiowa : Sięga łokcia, szeroka i głęboka, nie może być płaska lub płytka, z wyraźnym przedpiersiem, ale mostek nie może być wystający. Żebra dobrze wysklepione, sięgające daleko do tyłu, nie mogą być ani beczkowate ani płaskie. Linia dolna i brzuch : Brzuch wyraźnie podciągnięty, linia dolna ładnie wygięta od mostka ku tyłowi. Suki, nawet po macierzyństwie, nie powinny mieć obwisłego brzucha

    OGON:

    Sięga stawu skokowego. Osadzony wysoko, gruby u nasady, równomiernie zwężający się ku końcowi. W spokoju wiszący nisko i naturalnie zagięty. Przy pobudzeniu lub w ruchu wzniesiony szablasto, ale nie wyraźnie powyżej grzbietu. Szczotka z dłuższej sierści niepożądana. Ogona zakręcony na końcu, skręcony na bok lub zakręcony wysoce niepożądany. 

    KOŃCZYNY

  • KOŃCZYNY PRZEDNIE:WYGLĄD OGÓLNY: dostatecznie kątowane, o mocnym kośćcu i umięśnieniu.

    Łopatka: Dobrze umięśniona, długa, skośnie ustawiona, tworzy z ramieniem kąt 100 – 110 stopni.

    Ramię: Mocne i dobrze umięśnione, przylegające do tułowia, powinno być trochę dłuższe od łopatki.

    Łokcie: Nie są wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz.

    Przedramię: Mocne, umięśnione, oglądane z boku i z przodu zupełnie proste i pionowe.

    Nadgarstek: Mocny, tylko nieznacznie wyróżniający sie z całości kończyny.

    Śródręcze: Mocne, oglądane z przodu – proste, oglądane z boku odrobinę nachylone do przodu.

    Łapa: Zaokrąglona, dobrze wysklepiona, zwarta (kocia). Pazury krótkie, mocne i jak najciemniejsze.

  • KOŃCZYNY TYLNE:WYGLĄD OGÓLNY: Mocno umięśnione, przez co zad i uda są szerokie i zaokrąglone. Mocne, dobrze kątowane kończyny są ustawione równolegle do przednich, gdy patrzeć na nie od tyłu.

    Udo: Długie, szerokie, bardzo dobrze umięśnione.

    Kolano: Mocne, znajduje się niemal dokładnie pod stawem biodrowym.

    Podudzie: Mniej więcej tej samej długości, co udo, dobrze umięśnione.

    Stawy skokowe: Mocne, nie wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz.

    Śródstopie: Krótkie, mocne, niemal pionowe względem podłoża.

    Łapa: Zaokrąglona, dobrze wysklepiona, zwarta (kocia). Pazury krótkie, mocne i jak najciemniejsze.

    CHODY

    Ruch harmonijny, lekki, przestrzenny, trochę sprężysty. Nigdy związany. Kończyny przednie i tylne są w ruchu równoległe, oglądane zarówno z przodu jak i z tyłu. Pełna koordynacja akcji przodu i tyłu, bez inochodu.

    SKÓRA

    Dobrze przylegająca, u psów jednomaścistych mocno pigmentowana, natomiast u arlekinów rozłożenie pigmentu odpowiada zasadniczo rozłożeniu łat.

    SZATA

    SIERŚĆ: Bardzo krótka, gęsta, gładka, przylegająca i lśniąca. Nie może być twarda, matowa lub z podszerstkiem

    MAŚĆ: Dogi niemieckie hodowane są w trzech kategoriach umaszczeń: żółte i pręgowane, czarne i arlekiny oraz błękitne.

    żółte: od jasno złocistych po ciemno złote. Pożądana czarna maska. Niedopuszczalna maść szarawa, z nalotem błękitnym lub przybrudzona, oraz z białymi znaczeniami.

    pręgowane: maść podstawowa od jasno do ciemno złotej, z czarnymi pręgami jak najbardziej wyraźnymi i równo rozmieszczonymi, przebiegającymi wzdłuż linii żeber. Pożądana czarna maska. Pręgi nie mogą być rozmyte. Białe znaczenia niedopuszczalne.

    arlekiny: (biała z czarnymi, poszarpanymi łatami). Maść podstawowa czysto biała, możliwie bez nakrapiania. Czysto czarne plamy rozrzucone po całym ciele, poszarpane na krawędziach. Plamy szare lub w odcieniu brązowym niepożądane, podobnie jak takie odcienie w czerni. Równie niepożądane błękitne lub szare nakrapianie na bieli. Zdarzają się też tak zwane „szare arlekiny”. Nie są one pożądane, ale nie mogą być dyskwalifikowane.

    czarne: Lśniąco czarne, dopuszczalne białe znaczenia. W tej kategorii mieszczą się psy “płaszczowe”, u których czerń pokrywa cały tułów, a kufa, spód szyi, klatka piersiowa, brzuch, nogi i koniec ogona są białe, a także psy „płytowe”, o rozległych czarnych łatach na białym tle.Czerń nigdy nie może mieć odcieni żółtych, brązowych lub błękitnych.

    błękitne: Czysty kolor stalowo niebieski, dopuszczalne białe znaczenia. Bez odcieni żółtych lub czarniawych

    WIELKOŚĆ:

    Wysokość w kłębie: Psy co najmniej 80 cm, ale nie więcej niż 90 cm.
    Suki co najmniej 72 cm, ale nie więcej niż 84 cm. 

    WADY:

    Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.

    » Niedostateczny stop;
    » Zawinięta warga (dolna warga wywinięta na siekacze i zaciśnięta między nimi);
    » Nieregularne ustawienie siekaczy, aczkolwiek ma to mniejsze znaczenie, gdy zachowany jest prawidłowy zgryz;
    » Zęby zbyt małe;
    » Zgryz częściowo cęgowy;
    » Oczy wyłupiaste lub zbyt głęboko osadzone;
    » Łopatki luźne lub przeładowane, strome;
    » Luźne łokcie;
    » Nadgarstek wykrzywiony, powiększony lub z kozińcem;
    » Wyraźnie słabe śródręcze, spionowane lub zbyt nachylone;
    » Niedostateczne lub przesadne kątowanie tyłu;
    » Stawy skokowe słabe, powiększone lub z przeprostem;
    » Postawa krowia, zbieżna, wilcze pazury;
    » Łapa długa lub płaska;
     

    WADY DUŻE:

    » Brak pewności siebie, lękliwość, nerwowość;
    » Głowa jabłkowata;
    » Wyraźne policzki;
    » Obwisłe powieki;
    » Widoczna trzecia powieka;
    » Grzbiet wysklepiony lub zapadnięty;
    » Mocno opadający zad;
    » Ciągły inochód;
    » Ogon uszkodzony, zgrubiały na końcu lub przycięty;
     

    WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:

    » Agresja lub wyraźna lękliwość;
    » Wyraźnie nienormalna budowa lub zachowanie;
    » Agresja ze strachu;
    » Łatwość prowokacji;
    » Nos czekoladowy lub rozłupany;
    » Przodozgryz;
    » Tyłozgryz;
    » Zgryz cęgowy;
    » Zgryz przemienny;
    » Brak zębów innych niż 2 P1 w żuchwie;
    » Entropium;
    » Ektropium;
    » Macroblepharia (zasłonięcie białkówki przez trzecią powiekę);
    » Oczy porcelanowe lub różnobarwne u psów innych niż arlekin;
    » Zdeformowane kręgi ogonowe;
    » Maść podstawowa srebrzysta lub izabelowata u żółtych i pręgowanych.;
    » Biała strzałka, kołnierz, skarpety i koniec ogona u żółtych, pręgowanych i błękitnych.;
    » Porcelanowe arlekiny (z łatami błękitnymi, pręgowanymi lub żółtymi).;
    » Albinizm;
    » Głuchota;
    » Wzrost poniżej minimum
     

    N.B.: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.
  • tekst pochodzi ze strony Klubu Doga Niemieckiego