SKRĘT ŻOŁĄDKA

 

Czym jest ostry skręt żołądka?

Ostry skręt żołądka to choroba bardzo groźna i bardzo szybko może doprowadzić do śmierci zwierzęcia. Jedynie natychmiastowa pomoc lekarza weterynarii może uratować zwierzę. W przeciwnym razie zginie ono w okropnych męczarniach.
Choroba ta dotyka wszystkich ras psów, jednak najbardziej narażone są na nią rasy olbrzymie i duże (dog niemiecki, owczarek niemiecki i kaukaski, labrador, bernardyn, bokser, amstaff i wiele innych).

Przyczyny


Nie znane są konkretne przyczyny skrętu żołądka, jednak istnieje kilka czynników, które sprzyjają temu schorzeniu. Najważniejszym czynnikiem jest budowa ciała psa, a dokładnie jego klatki piersiowej. Tzw. głęboka klatka piersiowa stwarza w jamie brzusznej miejsce i warunki do obrotu żołądka. U psów posiadających głęboką klatkę piersiową ryzyko wystąpienia OSŻ zwiększa się nawet o 170%
Kolejnym ważnym czynnikiem przyczyniającym się do tego groźnego schorzenia jest ilość posiłków podawanych psu. Jeden posiłek dziennie może spowodować przeładowanie i powiększenie żołądka oraz doprowadzić do jego skrętu. Psy dostające jeden posiłek dziennie są bardziej narażone na ryzyko OSŻ.
Od 2000 roku wiadomo także, że ryzyko wystąpienia OSŻ zwiększa się, jeśli zwierzę jada z misko postawionej na podwyższeniu. Ryzyko to wzrasta nawet o 110%. Z tego względu pies powinien jadać z miski postawionej na podłodze.
Inne czynniki sprzyjające OSŻ:
• wystąpienie schorzenia u krewnego psa (rodziców, rodzeństwa),
• łapczywe jedzenie z połykaniem powietrza,
• niedowaga,
• zjedzenie obfitego posiłku po okresie głodówki i popicie go wodą,
• stres, nerwowość, strachliwość,
• intensywne ruchy po posiłku (bieganie, skakanie, tarzanie się),
• płeć (psy chorują częściej, niż suki),
• wiek (powyżej 7 roku życia większe ryzyko OSŻ),
• 
waga (większe ryzyko u psów powyżej 50 kg).

Objawy


Objawy OSŻ pojawiają się gwałtownie, a stan zdrowia psa bardzo szybko się pogarsza. Pierwszymi zauważalnymi objawami są: ślinienie się, niepokój, oblizywanie się, ślinotok. Pies ma odruch wymiotny, jednak nie może nic zwrócić. Następnie pojawia się powiększający się zarys brzucha (szczególnie po stronie lewej, tuż za żebrami). Widać częste odbijanie się gazów. Pojawiają się trudności z oddychaniem. Bardzo szybko mogą dołączyć się objawy wstrząsu (przyspieszona praca serca, szybki i słaby puls, blade błony śluzowe, słanianie się na nogach), które w przypadku nieudzielenia natychmiastowej pomocy kończą się śmiercią zwierzęcia.

Leczenie


Ostry skręt żołądka wymaga natychmiastowej interwencji lekarza weterynarii, ponieważ bez tego pies umrze. Im wcześniej zostaną zauważone objawy i podjęte leczenie, tym większe są szanse psa na przeżycie, dlatego po zauważeniu pierwszych symptomów nigdy nie należy zwlekać z wizytą u lekarza weterynarii.
Pierwszym etapem leczenia OSŻ jest stabilizacja stanu ogólnego psa:
• bardzo szybkie dożylne podanie dużych ilości płynów (kroplówek),
• wypuszczenie gazów zgromadzonych w żołądku (sonda żołądkowa lub nakłucia),
• podanie antybiotyków i leków przeciwbólowych,
• podanie czystego tlenu,
• walka ze wstrząsem (leki nasercowe, przeciwwstrząsowe).
Drugim etapem leczenia jest przeprowadzenie przez lekarza weterynarii zabiegu chirurgicznego, mającego na celu przywrócenie żołądka psa do właściwej pozycji. Wykonanie operacji jest bardzo trudne, czasochłonne i wysoce ryzykowne - głównie ze względu na znieczulenie ogólne (narkozę), które u psa w tym ciężkim stanie jest dużym obciążeniem dla organizmu. Jest to szczególne wyzwanie zarówno dla chirurga jak i dla anestezjologa i wymaga od nich ogromnego wysiłku. Nie ma tu także mowy o jakichkolwiek oszczędnościach finansowych na lekach, gdyż może to skutkować niepowodzeniem zabiegu.
Lekarz otwiera jamę brzuszną i przywraca żołądek, czasami też śledzionę, do prawidłowej pozycji. Usuwa się treść pokarmową z żołądka. Czasem ze względu na martwicę tkanek konieczne jest usunięcie części żołądka bądź nawet całej śledziony. Następnym krokiem jest przytwierdzenie żołądka do ścian jamy brzusznej – tzw. gastropeksja. Polega to na przytwierdzeniu ściany żołądka do ściany jamy brzusznej w taki sposób, aby mogły się one trwale zrosnąć. Taki zrost żołądka i ściany brzucha praktycznie uniemożliwia obrót żołądka, unieruchamiając go w jednym miejscu. Zaleca się wykonywanie tego zabiegu u wszystkich psów, które przeszły OSŻ. Psy, u których zabieg gastropeksji nie miał miejsca w 76% są narażone na ponowny OSŻ w ciągu kolejnych 6 miesięcy, bez względu na dietę czy metodę karmienia!

Opieka pooperacyjna


Sam zabieg nie gwarantuje sukcesu. Równie ważne jest leczenie i opieka po zabiegu. Właściciel psa musi ściśle współpracować z weterynarzem. Przez kilka dni psu należy podawać dożylnie płyny, stosować leki nasercowe i przeciwbólowe, antybiotyki, leki zmniejszające produkcję kwasów żołądkowych oraz leki zmniejszające perystaltykę przewodu pokarmowego. Jeśli w lecznicy nie ma możliwości trzymania psa na leczeniu stacjonarnym, należy trzymać go w domu na czystym posłaniu, w ciepłym i spokojnym miejscu, a w przypadku zaobserwowania jakichkolwiek niepokojących objawów kontaktować się z lekarzem weterynarii.

Zapobieganie


Jako że nie istnieją bardziej znane przyczyny OSŻ, nie ma również metod zapobiegania. Jednak ryzyko jego wystąpienia można ograniczyć poprzez:
• podzielenie jednej dziennej porcji posiłkowej na kilka mniejszych,
• zapewnienie spokojnego i niczym nieprzerywanego posiłku,
• zapewnienie przynajmniej 30 minut odpoczynku po posiłku,
• stosowanie pokarmu z puszek lub mieszanie puszek z suchą karmą,
• stosowanie suchych karm dobrej jakości (wysoko przyswajalnych),
• podawanie wody minimum godzinę po posiłku,
• nie dopuszczanie do ŻADNEJ aktywności fizycznej (skakanie, bieganie, tarzanie się, turlanie) psa po posiłku.

 

 

DYSPLAZJA STAWU BIODROWEGO

 

Czym jest dysplazja stawu biodrowego?

Dysplazja stawu biodrowego jest schorzeniem dziedzicznym, zależnym od genów i przekazywanym z pokolenia na pokolenie. Najczęściej dotyczy ona psów ras dużych i olbrzymich (np. amstaff, pit bull, mastino napoletano, rottweiler, dog niemiecki, owczarek niemiecki, golden retriever) oraz spanieli, pekińczyków, mopsów i kotów rasy Maine Coon.
Schorzenie to polega na niedorozwoju panewki miednicy, głowy kości udowej oraz więzadła, które łączy je ze sobą. Na skutek rozluźnienia w stawie dochodzi do zniekształcenia poszczególnych jego części (spłaszczenie panewki, zanik okrągłego kształtu głowy kości udowej). Doprowadza to do zwyrodnienia stawu biodrowego.

Przyczyny


Przyczyną schorzenia jest odziedziczona skłonność do zbytniego rozluźnienia stawu biodrowego. W każdym przypadku jest chorobą genetyczną. Chorzy rodzice przekazują swoje cechy potomstwu. Czasem zdarza się, że schorzenie występuje to u szczeniąt, których rodzice byli zdrowi, jednak nosili w sobie geny powodujące dysplazję.
Istnieją również inne czynniki, które mają wpływ na rozwój dysplazji stawu biodrowego u psów:
– żywienie – składniki pokarmowe wpływają znacząco na przyrost masy ciała szczenięcia, dlatego bardzo ważne jest, by w okresie wzrostu zwierzę pozostało szczupłe; im pies będzie cięższy w początkowym okresie swojego rozwoju, tym większe ryzyko wystąpienia u niego dysplazji;
– wysiłek fizyczny – nadmierny trening młodego psa sprzyja rozwojowi dysplazji, zwłaszcza u psów, które mają skłonności do tego schorzenia; należy pamiętać, że budowa kośćca dużych i olbrzymich ras kończy się między 18 a 24 miesiącem życia, dlatego nie wolno zbytnio forsować zwierzęcia, gdyż może to powodować liczne urazy i pogłębiać zmiany zwyrodnieniowe.
Należy jednak dodać, że nieodpowiednie żywienie czy nadmierny trening nie są w stanie wywołać dysplazji u psa, który nie ma do niej genetycznych predyspozycji.

Objawy


Najczęściej objawy dysplazji są zauważane u psów w wieku 6-12 miesięcy. W przypadku postaci lekkiej tego schorzenia oznaki mogą się pojawić dopiero w wieku 4-5 lat, natomiast przy postaci ostrej nawet w wieku 3-4 miesięcy.
Oznaki dysplazji:
– kulawizna tylnych kończyn (jednej lub obu)
– ostrożne wstawanie, kładzenie się, siadanie
– sztywny chód
– problemy z wchodzeniem po schodach
– problemy ze wskakiwaniem (np. na kanapę lub do samochodu)
– problemy z poruszaniem się po odpoczynku
– sztywność kończyn
– zwiększenie się kulawizny po wysiłki
– niechęć do poruszania się i zabawy

Diagnozowanie


Dysplazję stawu biodrowego diagnozuje się na podstawie badania klinicznego i zdjęcia RTG. Profilaktyczne badanie powinno zostać przeprowadzone już w 4-5 miesiącu życia psa, zwłaszcza, gdy należy on do rasy, która posiada genetyczne predyspozycje do dziedziczenia tego schorzenia.

Leczenie


Leczenie dysplazji może być dwojakie: nieoperacyjne bądź operacyjne. To pierwsze stosuje się u psów, u których objawy choroby są mało widoczne. Polega ono na podawaniu środków przeciwzapalnych i przeciwbólowych oraz hamowaniu procesów zwyrodnieniowych. Należy także utrzymywać odpowiednią wagę ciała psa (likwidować ewentualną nadwagę lub otyłość), kontrolować ilość ruchu oraz stosować leki chroniące chrząstkę stawową (tzw. chondroprotetyki).
Leczenie operacyjne stosuje się przy zaawansowanych zmianach w stawie. Obecnie w chirurgii weterynaryjnej do leczenia operacyjnego dysplazji stosuje się wiele różnych technik. O wyborze najlepszej i najskuteczniejszej decyduje weterynarz przeprowadzający zabieg, na podstawie wyników badań.
Najbardziej kosztowną metodą leczenia dysplazji stawu biodrowego jest wstawienie sztucznego stawu. Pomimo ceny sięgającej niekiedy tysięcy złotych, metoda ta jest dostępna również w Polsce.

Zapobieganie


Nie można zapobiec i zatrzymać rozwoju schorzenia, gdyż jest ono uwarunkowane genetycznie. Z tego względu przed zakupem szczenięcia należy poprosić o hodowcę o wgląd do wyniku prześwietlenia rodziców w kierunku dysplazji. Szczenię powinno mieć rodziców i dziadków z idealnymi stawami (ocena A). Nie wszystkie rasy psów w Polsce muszą mieć robione takie wyniki, jednak każdy uczciwy i doświadczony hodowca sam powinien zlecić ich wykonanie.
Szczeniak, który odziedziczył dysplazję, powinien być odpowiednio karmiony, gdyż ma to wielki wpływ na szybkość rozwoju schorzenia i stopień jego zaawansowania. Takim szczeniętom należy podawać odpowiednią karmę, można również podawać preparaty mineralno-witaminowe, gdyż pomoże to w zwalczaniu objawów choroby, a także zahamuje jej postęp. Należy także odpowiednio regulować aktywność fizyczną i wysiłek psa, gdyż zmniejszy to obciążenie stawów biodrowych i ryzyko urazów.

 

 

DYSPLAZJA STAWU ŁOKCIOWEGO

Czym jest dysplazja stawu łokciowego?

Dysplazja stawu łokciowego jest schorzeniem dziedzicznym. Występuje jako najczęstsza przyczyna kulawizny przednich kończyn u szczeniąt. Najczęściej dotyczy ona psów ras dużych i olbrzymich (np. amstaff, pit bull, mastino napoletano, rottweiler, dog niemiecki, owczarek niemiecki, golden retriever).
Mianem tego schorzenia nazywa się 3 wady, występujące w stawie łokciowym w okresie wzrostu:
– niezrośnięty wyrostek łokciowy dodatkowy,
– osteochondroza stawu łokciowego,
– oddzielony wyrostek dziobiasty kości łokciowej.
Wszystkie 3 formy schorzenia prowadzą do zapalenia i zwyrodnienia stawu łokciowego.

Przyczyny                                                                                                                                                                                

Główną przyczyną występowania dysplazji stawu łokciowego jest dziedziczenie tego schorzenia z pokolenia na pokolenie. Szczenięta dziedziczą od swoich rodziców zaburzenia w prawidłowym rozwoju chrząstki stawowej oraz zahamowanie wzrostu kości łokciowej lub promieniowej. Oprócz cech genetycznych na rozwój dysplazji stawu łokciowego wpływa także źle dobrana dieta (przekarmianie psa, zwłaszcza w wieku szczenięcym oraz zbyt duża ilość niektórych składników, np. fosforu, wapnia i witamin) oraz zbyt duża ilość ruchu w okresie wzrostu zwierzęcia.

Objawy


Objawy choroby występują zwykle w 5-7 miesiącu życia psa, pierwszym z nich jest kulawizna kończyny przedniej (lub obu kończyn). Z początku jest ona łagodna, zdarza się po większym wysiłku i często przechodzi samoistnie. Jednak później następują jej nawroty, a bóle stawu są coraz silniejsze. Niekiedy pojawia się obrzęk stawu łokciowego lub wyraźne zgrubienie.
Inne objawy dysplazji stawu łokciowego:
– trzeszczenie w stawie,
– problemy z wstawaniem, kładzeniem się,
– sztywny chód,
– sztywność kończyn,
– problemy z poruszaniem się (po odpoczynku),
– niechęć do jakiegokolwiek ruchu i zabawy.

Diagnozowanie


Dysplazję stawu łokciowego diagnozuje się za pomocą badania ortopedycznego oraz zdjęcia RTG.
Badanie ortopedyczne pozwala stwierdzić bóle w stawie łokciowym podczas prostowania i zginania kończyny. Czasem wyczuwalny jest obrzęk tkanek i większa temperatura wokół stawu, które świadczą o jego zapaleniu.
Zdjęcie RTG powtarza się kilkukrotnie. Najczęściej wykonuje się serie zdjęć stawu ułożonego w kilku różnych pozycjach. Jeśli nie są one w stanie ukazać dokładnego obrazu stawu, wykonuje się jego tomografię komputerową. Pozwala ona na dokładne zobrazowanie wszystkich elementów stawu.
Pierwsze zdjęcie RTG powinno być przeprowadzone u zwierzęcia w wieku 6 miesięcy, lub wcześniej, gdy wystąpiły nawet najmniejsze objawy wskazujące na dysplazję.
Ostatnie zdjęcie RTG wykonuje się u psa, który skończył 24 miesiące. Jest to zdjęcie decydujące o przydatności psa do hodowli.

Leczenie


Leczenie schorzenia może być dwojakie: nieoperacyjne i operacyjne. To pierwsze stosuje się głównie u psów starszych, u których doszło już do zmian zwyrodnieniowych w stawie, a choroba została rozpoznana zbyt późno. Może być również dodatkiem stosowanym po leczeniu operacyjnym. Ma ono na celu zahamowanie procesów zwyrodnieniowych oraz zwalczanie zapalenia stawów.
W skład leczenia nieoperacyjnego wchodzą:
– kontrola aktywności fizycznej psa,
– utrzymywanie odpowiedniej wagi (likwidowanie ewentualnej nadwagi lub otyłości),
– podawanie leków ochraniających chrząstkę (tzw. chondroprotetyków),
– podawanie leków przeciwzapalnych i przeciwbólowych.
Leczenie operacyjne polega na przeprowadzeniu zabiegu operacyjnego. Jednak dotyczy to tylko psów młodych (poniżej 2 roku życia) z występowaniem silnej bolesności stawu i kulawizny. Podczas operacji usuwa się wolne fragmenty kości. Po zabiegu około 70% zwierząt widać poprawę – zanika ból, kulawizna i sztywność stawu. Zwierzę ma lepsze samopoczucie i kondycję. Niestety, nawet przeprowadzenie operacji nie jest w stanie zatrzymać całkowicie rozwoju choroby. Jednak jej wykonanie przynosi pożądane efekty na wiele lat.

Zapobieganie


Nie można zapobiec i zatrzymać rozwoju schorzenia, gdyż jest ono uwarunkowane genetycznie. Z tego względu przed zakupem szczenięcia należy poprosić o hodowcę o wgląd do wyniku prześwietlenia rodziców w kierunku dysplazji. Szczenię powinno mieć rodziców i dziadków z idealnymi stawami (ocena A). Nie wszystkie rasy psów w Polsce muszą mieć robione takie wyniki, jednak każdy uczciwy i doświadczony hodowca sam powinien zlecić ich wykonanie.
Szczeniak, który odziedziczył dysplazję, powinien być odpowiednio karmiony, gdyż ma to wielki wpływ na szybkość rozwoju schorzenia i stopień jego zaawansowania. Takim szczeniętom należy podawać odpowiednią karmę, nie wolno również podawać preparatów mineralnych i witaminowych, gdyż pomoże to w zwalczaniu objawów choroby, a także zahamuje jej postęp. Należy także odpowiednio regulować aktywność fizyczną i wysiłek psa, gdyż zmniejszy to obciążenie stawów łokciowych i ryzyko urazów.

 

ZESPÓŁ WOOBLERA

U dużych psów, takich jak dog niemiecki, bernardyn, dalmatyńczyk, czy doberman, coraz częściej można spotkać się z przypadłością zwaną zespołem chwiejności, czyli zespołem Wobblera. U psów choroba ta została opisana w 1970 roku, zaś liczba zdiagnozowanych przypadków wzrasta, wraz z postępem technicznym umożliwiającym trafne rozpoznanie choroby. zespół Wobblera pojawia się u ras szybko rosnących, w wyniku czego może wystąpić ucisk rdzenia kręgosłupa w tylnym odcinku szyjnym, pomiędzy kręgami C5 a C7.
Choroba dotyka głównie dogi niemieckie oraz dobermany. Częściej diagnozowana jest u samców. U dobermanów objawy kliniczne są widoczne u dorosłych psów powyżej 4 roku życia. Dominują wady nabyte w trakcie rozwoju osobniczego psa. U dogów niemieckich najczęściej przyczyną pojawienia się zespołu Wobblera, są czynniki genetyczne powodujące zmiany patologiczne elementów kręgosłupa, takich jak kręgi, wiązadła. Choroba widoczna jest szybko, od 3 miesiąca życia.
Na chorobę podatne są szczeniaki, których układ kostny jest w trakcie kształtowania. Właściciele lekceważą pierwsze objawy, utożsamiając je z zachowaniem szczeniąt, które jeszcze nie opanowały dobrze chodzenia. Problemy z koordynacją ruchów u starszych psów, są traktowane jako zaburzenia stawów, również bagatelizowane. Warto więc zapoznać się z objawami oraz metodami, aby w porę udać się do lekarza weterynarii.

Przyczyny


Nie jest jeszcze dokładnie poznana etiologia tego schorzenia. Przypuszcza się, że jest wiele czynników mogących spowodować zespół chwiejności. Bazując na klinicznych przypadkach, choroba ta pojawiała się u psów z nieodpowiednią dietą, która nie spełniała potrzeb szybko rosnącemu organizmowi. Karma ze zbyt dużym skoncentrowaniem białka, energii, wapnia i fosforu, może doprowadzić do szybkiego wzrostu, przyczyniając się do anomalii rozwojowych. Dodatkowo potęguje to obciążenie kręgów szyjnych przez dużą głowę u niektórych ras.
Zespół Wobblera występował również u psów mających urazy kręgosłupa oraz obciążonych predyspozycjami genetycznymi. Czynniki te doprowadzają do deformacji struktur kręgosłupa, w wyniku których wraz z postępem choroby, powstaje ucisk na rdzeń kręgowy.
Obecnie wyróżnia się dwie odmiany zespołu Wobblera. Są to stany patologiczne dotyczące dysków, występujące zazwyczaj u dorosłych psów. Druga odmiana pojawia się u młodych osobników i jest związana z zaburzeniami w rozwoju. U szczeniąt mogą wystąpić wady genetyczne, które powodują zmniejszenie światła w kręgach, tym samym uniemożliwiają prawidłowe osadzenie rdzenia kręgowego.

Objawy


Objawy kliniczne są widoczne, jeśli już pojawiła się zmiana patologiczna powodująca ucisk na rdzeń kręgowy. W wyniku tej deformacji pies traci pełną kontrolę nad kończynami miednicznymi. Zwierze wyraźnie kuleje, ma problemy z poruszaniem się. Przemieszcza się chwiejnym krokiem. Pojawia się specyficzny chód, psy rozstawiają łapy na zewnątrz ciała.
Psy mają problemy z chodzeniem, dlatego nie chętnie opuszczają swoje legowisko. Zmuszone zmianą pozycji, poruszają się z silnie ugiętymi stawami stępu, ciągnąc palce po ziemi. Dlatego też, często widoczne są otarcia poduszki łap i zniszczone paznokcie. Psy stają się osowiałe, często stają z pochyloną do przodu głową. Często krzyżują kończyny i potykają się. Harmonia stawiania kroków jest wyraźnie zatracona, najlepiej widoczna podczas zmiany kierunku. Psy często przyjmują postawę przykucniętą.
Objawy kliniczne kończyn piersiowych pojawiają się rzadziej i nie są wyraźnie widoczne. Występowanie tych objawów zależy od poziomu kręgosłupa szyjnego, w którym nastąpiła deformacja. Nieprawidłowości można zaobserwować podczas skakania, wówczas łapy stają się sztywne, uniemożliwiając wykonywanie poprawnych ruchów.
W zaawansowanej chorobie pojawia się niedowład obu par kończyn oraz problemy z trzymaniem moczu i kału.

Rozpoznanie


W początkowej fazie, objawy nie są jednoznaczne i mogą sugerować wiele innych schorzeń. W celu trafnego zdiagnozowania choroby wykonuje się zdjęcie rentgenowskie. Jeśli obraz nie wykluczy innych przypadłości, pies dodatkowo musi mieć badanie mielograficzne. Wykonywane jest w znieczuleniu ogólnym. Polega ono na wprowadzeniu substancji, dzięki której będzie lepiej widoczne miejsce ucisku rdzenia kręgowego w badaniu radiologicznym. Uzyskane wyniki umożliwiają określenie stadium choroby oraz rodzaju ucisku.
Można zastosować inne metody diagnozowania, jednak badanie mielograficzne jest najczęściej stosowane ze względu na dostępność. Obecnie sprzęt do tomografii komputerowej lub 
rezonans magnetyczny nie jest spotykany w lecznicach weterynaryjnych.
Po stwierdzeniu zespołu Wobblera, należy sprawdzić co dany ucisk powoduje i czy nie jest powiązany z innymi chorobami, takimi jak dysplazja stawów biodrowych.

Leczenie


Do momentu zabiegu chirurgicznego, należy ograniczać ruchy psa i obciążenia odcinka szyjnego. W tym celu nie szarpać psa za szyje podczas spacerów, dlatego tzreba wymienić obrożę na szelki. Karmić dobrze zbilansowaną karmą odpowiednio do wieku psa. Miski z posiłkiem powinny być ustawione na wysokości dogodnej dla psa. Podaje się również środki weterynaryjne, w celu zmniejszenia skutków ucisku.
Po operacji należy zapewnić psu odpowiednią rehabilitację.
Ważne jest szybkie wykrycie choroby, ponieważ zwiększa to szanse na przywrócenie pełnej sprawności. Psy, u których sukcesywnie, lecz wolno rozwijała się choroba, mają większą szanse na całkowite wyleczenie. Zwierzęta z nagłymi objawami niedowładu mogą pozostać częściowo kalekie.

 

OCZY

Pies o okulisty? No, może w pewnym uproszczeniu, na pewno jednak stan oczu naszych czworonożnych przyjaciół, może czasem budzić niepokój. Kiedy pies łzawi lub zamiast tego pojawia się dziwna wydzielina, pociera łapami oczy, ociera głową o meble, lub mruży oczy, powinniśmy udać się z nim do „psiego okulisty”- czyli do lekarza weterynarii. Nasz pupil może mieć bowiem bardzo poważny i niemal ludzki, problem ze wzrokiem.
Choroby oczu u psów mogą mieć różne podłoże. Mogą to być choroby genetyczne, efekt urazów doznanych przez psa, błędy anatomiczne w budowie oka lub schorzenia związane z wiekiem psa.

Entropium


Jest dziedziczą wadą powieki. Problem dotyczyć może zarówno dolnej jak i górnej powieki, a nawet obu powiek jednocześnie. Brzeg powieki zawija się w stronę gałki ocznej i sierść psa po prostu wchodzi do jego oka, a włosy na powiekach drażnią rogówkę. Prowadzi to do zapalenia spojówek (zaczerwienione, łzawiące oko). Uczucie podobne jest do tego, gdy wpadnie nam coś do oka, u psa jednak stan trwać może nawet latami, dopóki właściciel nie zajmie się problemem.
Nieleczone schorzenie prowadzi do uszkodzenia rogówki, który może powodować dalsze zmiany w głębszej strukturze oka, a w konsekwencji może prowadzić do utraty wzroku przez psa. 
Na ogół wadę tę stwierdza się u młodych psów( 6-12 miesięcy). Stwierdzona w młodym wieku wada, potrafi zaniknąć lub jeśli jest zdiagnozowana poniżej 1 roku psa, można wyleczyć ja poprzez podawanie antybiotyku i kropli. 
W przypadku gdy wada jest już zaawansowana, wykonuje się zabieg lekkiego odciągnięcia powieki od oka. Korekcję powieki można wykonać dopiero gdy głowa psa przestaje rosnąć, czyli po ukończeniu przez niego 1 roku życia. 
Entropia najczęściej pojawia się u rasy shar -pei, ale także bokserów, rottweilerów, bernardynów i dogów.

Ektropium


Schorzenie to polega z kolei na wywinięciu się powieki na zewnątrz oka. Przez nie chronione powieką oko dostają się do niego bakterie i zanieczyszczenia. Problem z powieką powoduje też, że oko nie jest odpowiednio nawilżane, co powoduje infekcje, a to z kolei wpływać może na jakość widzenia. Skutkiem jest światłowstręt i kurczowe zamykanie powiek. Może to doprowadzić do stanu zapalnego spojówki i rogówki. Podobnie jak w przypadku entropii, stosuje się zarówno leki działające miejscowo lub korekcję powieki.

 

SERCE

Czym są choroby serca u psów?

Choroby serca są jedną z najczęstszych dolegliwości zdrowotnych spotykanych u psów. W większości przypadków są to choroby nabyte. Zaburzenia w funkcjonowaniu układu krążenia mogą dotknąć jednak psa w każdym wieku, bez względu na jego płeć czy rasę. 
Wśród psów narażonych na ryzyko zachorowań wyróżnia się 3 grupy:
1. szczenięta (3-24 miesiące) – występują tu najczęściej wady wrodzone, zazwyczaj w tym przedziale wiekowym widoczne są już objawy kliniczne i wady mogą zostać rozpoznane. Czasami szczenięta z wrodzoną wadą serca są wyraźnie słabsze od rodzeństwa, mniejsze, wolniej przybierają na wadze, są mniej ruchliwe, więcej śpią. Jednak istnieją przypadki, kiedy wszystko wygląda wprost przeciwnie – czworonogi rodzą się normalne i na początku (nawet przez wiele miesięcy) nic nie wskazuje na obecność poważnej choroby. Wady wrodzone dotyczą najczęściej szczeniąt ras dużych i olbrzymich: nowofunlandy, bernardyny, labradory, golden retrievery, owczarki i dogi niemieckie i inne.
2. psy młode (4-8 lat) – grupa tych psów najczęściej choruje na kardiomiopatię rozstrzeniową. Dotyczy ona głównie psów dużych ras, jak dobermany, dogi niemieckie, owczarki niemieckie, boksery.
3. psy stare (8-12 lat) – w tej grupie najczęstszą chorobą jest niedomykalność zastawek. Choroba ta atakuje głównie psy ras małych, jak jamniki, pudle czy yorkshire terriery.

Objawy


Pierwsze objawy choroby serca są mało charakterystyczne i czasem przyjmowane za normalną skłonność, gdyż występują głównie u psów starszych. Pies szybciej się męczy, wykazuje mniejszą aktywność ruchową, więcej śpi. Przejawia niechęć do zabawy i ruchu, nawet po krótkim wysiłku jest bardzo zmęczony. Czasem można zauważyć zmienny apetyt i powolne gubienie masy ciała.
Jednak najważniejszym i najczęstszym objawem jest kaszel – spowodowany jest on gromadzeniem się płynu na terenie płuc i oskrzeli. Początkowo pojawia się sporadycznie – w momencie zmęczenia lub podniecenia (witanie właściciela). Jednak wraz z rozwojem choroby staje się coraz bardziej uciążliwy, męczący, dłuższy po każdym, nawet najmniejszym wysiłku fizycznym. Pies dyszy i łapie powietrze, bardzo trudno jest mu się uspokoić.
Kolejnym objawem chorób serca może być tzw. wodobrzusze (powiększenie zarysu brzucha). Jest ono wynikiem obecności płynu w jamie brzusznej. Właściciel obserwuje wtedy powiększanie się obrysu brzucha, czasami dosyć gwałtowne. Bardzo często myli się powiększenie ze wzdęciami. Na skutek obecności płynu w jamie brzusznej u psów z wodobrzuszem pojawiają się problemy z układem pokarmowym (biegunki, wymioty, brak apetytu) i wchłanianiem pokarmu w jelitach, czego objawem jest utrata masy ciała. Może się pojawić także zanik mięśni.
Objawem zaawansowanej choroby serca jest obrzęk płuc. Jest on związany z obecnością bardzo dużych ilości płynu w płucach i oskrzelach. Pies cierpi na silny i wilgotny kaszel, dopadają go silne duszności. Przybiera postawę siedzącą lub stojącą z szeroko rozchylonymi przednimi łapami i mocno wyciągniętą głową. Oddycha bardzo szybko, ma otwarty pysk, a jego język staje się siny. Czasami może dojść do nagłej utraty przytomności. Takie objawy wymagają natychmiastowej wizyty u lekarza weterynarii, gdyż zagrażają zdrowiu i życiu zwierzęcia.
Objawem towarzyszącym niektórym chorobom układu krążenia są omdlenia. Związane są głównie z wysiłkiem fizycznym - pies nagle upada podczas biegu i traci przytomność. Po chwili wszystko wraca do normy, zwierzę podnosi się i całkiem normalnie zachowuje. Czasami jednak nie odzyskuje przytomności nawet przez kilka minut. Utrata przytomności może zdarzyć się nawet u bardzo młodych szczeniąt (3 miesiące).

Diagnozowanie


Podejrzenie choroby serca można wykryć już podczas rutynowego badania klinicznego. Osłuchiwanie serca i płuc stetoskopem oraz mierzenie tętna jest jednym z najważniejszych elementów badania kardiologicznego. Umożliwia to zwykle usłyszenie szmerów, występujących w chorobach zastawek i wrodzonych wadach serca. Dzięki temu można stwierdzić podejrzenie choroby serca, a często nawet postawić wstępne rozpoznanie.
W celu potwierdzenia obecności choroby serca lekarz kieruje zwierzę na jedno lub kilka badań dodatkowych (ich ilość jest zależna od zmian stwierdzonych podczas badania klinicznego). Badanie RTG klatki piersiowej pomaga w ocenie sylwetki serca (czy jest powiększone) oraz ukazać ewentualne zmiany zachodzące w płucach. Często niewydolność serca prowadzi do zmian zastoinowych na terenie płuc, które można stwierdzić jedynie na podstawie badania RTG. Weterynarz może także wykonać badanie elektrokardiograficzne, które wykrywa przeciążenia serca oraz ewentualne wystąpienie arytmii. Badanie echokardiograficzne (USG serca) ukazuje wygląd poszczególnych części serca podczas jego pracy. Jest to badanie bardzo precyzyjne, wskazane w przypadku każdej choroby serca, ponieważ dzięki niemu można dokładnie rozpoznać chorobę.

Leczenie


Kiedy u naszego czworonoga zostanie potwierdzona diagnoza choroby serca, należy podjąć stosowne leczenie. Niestety, bardzo często nie ma szansy na powrót do idealnego stanu zdrowia, jednak pies z chorobą serca może żyć w pełnym komforcie dzięki swojemu właścicielowi. W tym celu należy zapewnić mu odpowiednie leczenie oraz opiekę, zadbać o odpowiednią ilość ruchu oraz dietę z niską zawartością sodu, a dużą potasu (zawierającą dodatkowo taurynę i karnitynę). Należy także pamiętać o okresowych badaniach, gdyż choroby serca mogą także wpływać na inne narządy wewnętrzne (wątroba, nerki, płuca).

 

ENOSTOZA (młodzieńcze zapalenie kości)

Czym jest enostoza?


Enostoza (młodzieńcze zapalenie kości) to schorzenie dotyczące młodych psów ras dużych i olbrzymich (np. owczarek niemiecki, golden retriever, rottweiler, labrador, dog niemiecki). Jego przyczyną jest stan zapalny jamy szpikowej kości, który powoduje jej degenerację. Prowadzi to do silnego bólu i kulawizny (jednej lub więcej łap). Kulawizna ta ma tendencję do nawrotów i może być naprzemienna (pies kuleje raz na jedną, drugi raz na inną kończynę). Enostoza występuje najczęściej u psów młodych, zwykle w okresie intensywnego wzrostu, w wieku 6-18 miesięcy. Choroba pojawia się częściej u psów niż u suk. Nie stanowi zagrożenia dla zdrowia i życia psa.

Przyczyny


Przyczyny enostozy nie są dokładnie poznane. Zazwyczaj, wśród czynników mogących powodować enostozę wymienia się:
– zakażenie wirusowe
– defekt układu immunologicznego
– predyspozycje genetyczne
– nieprawidłowe ukrwienie kości
– wady przemiany materii.

Objawy


Podstawowym objawem choroby jest pojawiająca się nagle kulawizna kończyn, która nie wiąże się z żadnym urazem. Czasami taka bolesność może zniknąć po kilku dniach, a czasem utrzymuje się nawet do kilku miesięcy.
Inne objawy, towarzyszące chorobie, to osowiałość, utrata apetytu, gorączka. W przypadku nadostrej formy choroby pies ma olbrzymie problemy z poruszaniem się, wstawaniem, odczuwa silne bóle, które potęguje każdy ruch. Zwierzę piszczy, wyje i skomli w wołaniu o pomoc.

Diagnozowanie


Enostozę diagnozuje się na podstawie zdjęcia RTG oraz badania klinicznego. W badaniu klinicznym stwierdza się silną bolesność przy obmacywaniu trzonu kości długich.

Leczenie


Leczenie choroby jest leczeniem objawowym. Choremu psu podaje się niesterydowe środki przeciwzapalne i przeciwbólowe. Ograniczają one stany zapalne i procesy niszczenia kości. W przypadku formy nadostrej podaje się silne leki przeciwbólowe, zmniejszające towarzyszący ból. Leczenie kontynuuje się przez okres 7-10 dni i w tym czasie pies zwykle wraca do poprzedniej formy. Po 2-3 dniach przestaje kuleć, wraca normalny apetyt i zachowanie. Choroba może powracać do ukończenia 2 roku życia przez psa. Wtedy leki podaje się dłużej, przez 2-3 tygodnie.

 

SPONDYLOZA

Spondyloza u psa


Spondyloza u psów jest chorobą przewlekłą i niestety nieuleczalną. Dotyczy głównie psów starszych, psów dużych ras, częściej suk niż samców. Rasy predysponowane do wystąpienia tej choroby to m. in. owczarek niemiecki, bokser, cocker spaniel, airedale terrier, doberman, dog niemiecki, rottweiler, seter, sznaucer, terier rosyjski, owczarek belgijski, owczarek kaukaski, wyżeł. Choroba ma najprawdopodobniej podłoże genetyczne. 
Choroba polega na tym, że w trzonach kręgowych i stawach kręgosłupa pojawiają się zwyrodnienia kostne. Prowadzi to do zesztywnienia jednego lub kilku odcinków kręgosłupa, powodując bóle, niedowład i porażenia. Najczęściej dotyczy to odcinka piersiowo-lędźwiowego, rzadziej lędźwiowo-krzyżowego oraz szyjnego.

Stopnie zaawansowania spondylozy


- stopień 0 - na trzonach kręgowych pojawiają się ząbki o długości mniejszej niż 3mm w jednej lub dwóch szczelinach między kręgami albo 1 ząbek dłuższy niż 3mm 
- stopień 1- na trzonach kręgowych pojawiają się ząbki o długości mniejszej niż 3mm w trzech lub czterech szczelinach pomiędzy kręgami lub ząbki dłuższe niż 3mm w dwóch lub trzech szczelinach; mogą tworzyć się też wysepki w jednej lub dwóch szczelinach 
- stopień 2 - zaczynają tworzyć się mostki w jednej lub dwóch szczelinach między kręgami lub duże wysepki w dwóch lub trzech szczelinach 
- stopień 3 - tworzą się mostki i/albo duże wysepki w ponad trzech szczelinach międzykręgowych
- stopień 4 - powstają nieprzerwane powiązane skostnienia (wyglądem przypominające bambus)

Objawy spondylozy


Spondyloza postępuje dość powoli, objawy początkowo nie są widoczne, jednak po pewnym czasie mogą pojawić się nagle i stopniowo się nasilać. Najsilniej pies odczuwa dolegliwości rano. Do symptomów należą:
- bóle okolic kręgosłupa i pleców
- niechęć do poruszania się
- trudności ze wstawaniem
- okresowe kulawizny
- atrofia mięśni
- niedowłady łap, paraliż

Diagnoza i leczenie


W przypadku spondylozy stosuje się jedynie leczenie objawowe oraz dąży się do maksymalnego poprawienia komfortu życia cierpiącego zwierzęcia. Aby postawić rozpoznanie należy wykonać szereg badań w celu wykluczenia innych schorzeń, dających podobne objawy. Konieczne jest dokładne badanie ortopedyczne, a także wykonanie RTG kręgosłupa. Może być konieczne wykonanie badań takich, jak np. biopsja szpiku kostnego (mielogram) lub badanie mazi stawowej (aby stwierdzić ewentualne zmiany reumatyczne).
Leczenie polega na podawaniu psu niesterydowych leków przeciwzapalnych oraz przeciwbólowych, witaminy z grupy B, glukozaminę, chondroitynę. Zbyt częste podawanie leków może skutkować zaburzeniami pracy układu pokarmowego, dlatego jeśli pojawią się takie problemy, należy zmniejszyć dawki leków oraz częstotliwość ich podawania. Aby polepszyć kondycję fizyczną zwierzęcia stosuje się też fizykoterapię, laseroterapię, hydroterapię, leczenie prądem stałym. W zaawansowanym stadium choroby, gdy występują niedowłady i paraliż, stosuje się sterydowe leki przeciwzapalne oraz witaminy z grupy B. 
Leczenie operacyjne (chirurgiczne usuwanie narośli) nie jest zalecane. Zabieg jest skomplikowany, kosztowny i ze względu na często zaawansowany wiek pacjenta może stanowić zagrożenie życia. Ponadto, zwyrodnienia kostne przeważnie pojawiają się ponownie.

 

BORELIOZA

Borelioza zwana również chorobą z Lyme jest chorobą psów i ludzi. Wywołują ją bakterie, a dokładniej krętki Borrelia burgdorferi. Choroba przenoszona jest przez kleszcze (w niektórych rejonach Polski zagrożenie boreliozą jest bardzo wysokie, gdyż nawet do 60% kleszczy może być nosicielami niebezpiecznej bakterii). Pierwsze objawy choroby mogą pojawić się dopiero po kilku dniach a nawet tygodniach od ukąszenia przez kleszcza i wstrzyknięcia zakażonej śliny. Bakteria mnoży się w organizmie żywiciela i wędruje wraz z jego krwią do narządów wewnętrznych, uszkadzając nerki, stawy oraz czasami mózg.

Objawy


Pierwsze objawy nie są zazwyczaj typowe i jednoznaczne: osłabienie, utrata apetytu, gorączka. Dopiero kolejne symptomy mogą nasunąć podejrzenie zachorowania na boreliozę. Do najbardziej charakterystycznych należą zapalenia mięśni i stawów oraz trwające przez długi czas kulawizny (problemy ze stawami dotyczą głównie kończyn, które stają się obrzmiałe i bolesne). Inne objawy to zapalenie nerek, zapalenie mózgu i związane z nim objawy neurologiczne, zaburzenia nerwowe, krążeniowe i oddechowe.

Leczenie


Leczenie polega na podaniu antybiotyku (czas trwania takiej kuracji to ok 3-4 tygodnie, jednak nie zawsze jest ona skuteczna). Lekarz podaje również środki przeciwzapalne (sterydowe bądź niesterydowe) oraz witaminy z grupy B.

Zapobieganie


Aby nie dopuścić do zarażenia bakterią Borrelia burgdorferi, należy systematycznie stosować odpowiednie preparaty zabezpieczające przed kleszczami (w postaci spot-on, sprayu, płynów, kropli itp. - zasięgnijmy porady lekarza weterynarii, który najlepiej doradzi, jaki preparat będzie odpowiedni dla naszego zwierzęcia oraz jak powinno się go stosować), a po drugie, po każdym spacerze starannie przeglądać sierść naszego pupila w celu usunięcia kleszczy. Jeśli potrafimy, usuwamy kleszcza samodzielnie. Pamiętajmy, że należy to robić w odpowiedni sposób: w żadnym wypadku nie smarować go masłem ani nie polewać wodą, ponieważ możemy w ten sposób spowodować, że kleszcz wstrzyknie własną zakażoną krew do krwiobiegu zwierzęcia. Najlepiej usunąć kleszcza przy pomocy specjalnej pęsetki, wykręcając go ze skóry w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Nie należy kleszcza gwałtownie ciągnąć! Jeśli nie potrafimy poradzić sobie z prawidłowym usunięciem kleszcza, udajmy się do weterynarza.
W Polsce jest też dostępna szczepionka, która zabezpiecza przed tą chorobą. Zawiera ona europejski szczep skrętków Borrelia burgdorferi i jest przeznaczona wyłącznie dla psów! Działanie szczepionki polega na tym, że kleszcz podczas ssania krwi, pobiera od zaszczepionego psa przeciwciała, które zwalczają krętki już w organizmie kleszcza, dzięki czemu zakażenie zostaje uniemożliwione. Pierwsze szczepienie (podstawowe) powinno mieć miejsce w 12 tygodniu życia psa, a jego drugą dawkę podajemy w odstępie 3-5 tygodni od pierwszego szczepienia. Szczepienie przypominające powinno si ę przeprowadzić po roku od szczepienia podstawowego i szczepić zwierzę regularnie w odstępach 1 roku. Warto wybrać optymalny moment szczepień tak, aby wypadał on zawsze przed sezonem kleszczy. Lekarz weterynarii udzieli w tej kwestii wszelkich informacji. W chwili obecnej jest dostępny w Polsce szybki 
test na boreliozę, dzięki któremu możemy sprawdzić czy kleszcz był nosicielem tej choroby. Innowacyjność polega na tym, że do jego wykonania nie trzeba pobierać próbki krwi. Wystarczy usunąć kleszcza z ciała "ofiary" i - zgodnie z załączoną instrukcją - posłużyć się nim w celu wykrycia ewentualnego nosicielstwa krętków z grupy Borrelia. Po kilku minutach otrzymujemy informację, która - w przypadku wyniku pozytywnego - pozwoli nam szybko interweniować.

 

BABESZJOZA

Babeszjoza to niezwykle groźna choroba psów i kotów przenoszona przez kleszcze. Kleszcz przyczepiony do skóry zwierzęcia wprowadza do jego układu krwionośnego pierwotniaki babeszjozy Babesia canis (u psów) lub Babesia felis (u kotów). Pierwotniak ten atakuje i niszczy erytrocyty (czerwone krwinki), w wyniku czego dochodzi do anemii i uszkodzenia wątroby i nerek oraz innych narządów wewnętrznych. Babeszjoza nieleczona, leczona niewłaściwie lub zbyt późno prowadzi do śmierci zwierzęcia (jednak nawet prawidłowo leczona może spowodować zgon). U psów choroba ta występuje częściej niż u kotów, jednak jest tak samo niebezpieczna.

Charakterystyczne objawy babeszjozy to:


- apatia i osowiałość
- brak łaknienia, zwierzę nie chce też pić
- wysoka temperatura ciała (do 40-41 stopni Celsjusza)
- powiększone węzły chłonne
- zażółcenie błon śluzowych jamy ustnej
- wymioty, biegunka (często z krwią)
- kłopot z oddawaniem moczu, często też krwiomocz
- zaburzenia w funkcjonowaniu układu krążenia, układu oddechowego i nerwowego

Diagnoza


Jeśli zauważymy niepokojące objawy wspomniane wyżej, natychmiast należy udać się ze zwierzęciem do lekarza weterynarii. Babeszjoza w tempie błyskawicznym sieje spustoszenie w organizmie zwierzęcia, dlatego tak ważny jest tutaj czas. Aby stwierdzić obecność pierwotniaka, lekarz musi wykonać badanie krwi. Jeśli wynik badania okaże się ujemny, a mimo to zwierzę zdradza niepokojące objawy, miało kontakt z kleszczami, a nie było przed nimi w żaden sposób zabezpieczone, należy badanie krwi powtórzyć. Oczywiście, konieczne jest też usunięcie kleszcza w odpowiedni sposób.

Leczenie


Leczyć można przyczynowo oraz objawowo. Po potwierdzeniu zakażenia babeszjozą, lekarz podaje leki, które eliminują pierwotniaka z krwi zwierzęcia. Leki te nie są obojętne dla organizmu (są silnie toksyczne), jednak czasem jest to jedyna możliwość uratowania życia naszemu psu lub kotu.
Leczenie objawowe polega na ochronie nerek, układu moczowego oraz wątroby. Lekarz aplikuje dożylnie leki, które usprawniają pracę nerek, chronią układ moczowy oraz działają osłonowo na wątrobę. Zwierzę otrzymuje także witaminy z grupy B, leki przeciwgorączkowe, kroplówki z płynami nawadniającymi i elektrolitami. Kroplówki muszą być podawane często, czasem 2 razy dziennie. Pomagają one ustabilizować gospodarkę elektrolityczną w organizmie wyczerpanym wymiotami i biegunką. Czasami stosuje się transfuzję krwi. Ważne jest także wprowadzenie odpowiedniej diety, która oszczędza nerki i wątrobę (w tym celu dobrze sprawdza się specjalistyczna karma weterynaryjna).

Zapobieganie


Aby nie dopuścić do zakażenia pierwotniakiem babeszjozy, należy po pierwsze, systematycznie stosować odpowiednie preparaty zabezpieczające przed kleszczami (w postaci spot-on, sprayu, płynów, kropli itp. - zasięgnijmy porady lekarza weterynarii, który najlepiej doradzi, jaki preparat będzie odpowiedni dla naszego zwierzęcia oraz jak powinno się go stosować), a po drugie, po każdym spacerze starannie przeglądać sierść naszego pupila w celu usunięcia kleszczy. Jeśli potrafimy, usuwamy kleszcza samodzielnie. Pamiętajmy, że należy to robić w odpowiedni sposób: w żadnym wypadku nie smarować go masłem ani nie polewać wodą, ponieważ możemy w ten sposób spowodować, że kleszcz wstrzyknie własną zakażoną krew do krwiobiegu zwierzęcia. Najlepiej usunąć kleszcza przy pomocy specjalnej pęsetki, wykręcając go ze skóry w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Nie należy kleszcza gwałtownie ciągnąć! Jeśli nie potrafimy poradzić sobie z prawidłowym usunięciem kleszcza, udajmy się do weterynarza.
We Francji i w Szwajcarii dostępna jest zarejestrowana szczepionka zabezpieczająca przed babeszjozą. Na polskim rynku niestety nie jest ona dostępna.

 

ZESPÓŁ KOŃSKIEGO OGONA

Czym jest zespół końskiego ogona u psów?


Zespół końskiego ogona jest chorobą spowodowaną uciskiem na nerwy rdzeniowe. Czasami o chorobie mówi się „zwyrodnienie kręgosłupa owczarków niemieckich”, gdyż najczęściej spotykana jest właśnie u psów tej rasy. Oprócz nich, w grupie ryzyka znajdują się także psy dużych ras, np. dog niemiecki, bokser, rottweiler.

Przyczyny


Przyczyną choroby jest zwężenie kanału rdzeniowego między ostatnim kręgiem lędźwiowym a kością krzyżową. Powoduje to ucisk na nerwy rdzeniowe, które prowadzi zapalenia, niedokrwienia i w końcu trwałego uszkodzenia włókien nerwowych.
Najczęstsze choroby, prowadzące do zwężenia kanału rdzeniowego:
– bakteryjne zapalenie kręgów,
– 
dyskopatia,
– nowotwory kręgosłupa,
– zmiany zwyrodnieniowe kręgów lędźwiowych i kości krzyżowej,
– urazy (złamania, zwichnięcia),
– wrodzone wady kręgosłupa.

Objawy


Objawy pojawiają się u psów pomiędzy 3 a 7 rokiem życia. Wyjątkiem są psy z wrodzonymi wadami budowy kręgosłupa, gdyż u nich pierwsze objawy mogą wystąpić już w 8-10 miesiącu życia.
Schorzenie to jest chorobą postępującą, z upływem czasu nacisk na nerwy zwiększa się, co jest przyczyną coraz to większych uszkodzeń. Objawy choroby pojawiają się bardzo powoli, z miesiąca na miesiąc pogarszając się. U niektórych psów występują wszystkie objawy naraz, u innych – tylko część, bądź nawet tylko 1 symptom choroby.
Główne objawy zespołu końskiego ogona:
– ból w okolicy lędźwiowej,
– ból jednej lub obu tylnych kończyn,
– ból podczas podnoszenia ogona powyżej zadu,
– ból podczas wysiłku (np. skok, wstawanie),
– piszczenie, skomlenie lub wycie spowodowane bólem,
– osłabienie tylnych kończyn,
– problemy ze wstawaniem,
– problemy z chodzeniem (plątanie się nóg),
– kulawizna jednej lub obu tylnych kończyn (czasem okresowa),
– w zaawansowanym stanie: zanik mięśni, problemy z oddawaniem moczu i kału,
– całkowite porażenie (niedowład) kończyn.

Diagnozowanie


Ciężko jest zdiagnozować zespół końskiego ogona, gdyż objawy mogą występować również przy innych chorobach. Aby to zrobić, należy przeprowadzić ogólne badanie kliniczne, badanie ortopedyczne i neurologiczne. To ostatnie daje możliwość całkowitego potwierdzenia zespołu końskiego ogona. Następnie, wykonuje się zdjęcie RTG oraz rezonans magnetyczny, który ukazuje dokładny wygląd rdzenia kręgowego.

Leczenie


W przypadku zespołu końskiego ogona leczenie można przeprowadzić w dwojaki sposób: nieoperacyjnie (zachowawczo) lub operacyjnie. Wybór metody zależy od objawów choroby i stopnia jej zaawansowania.
Leczenie nieoperacyjne (zachowawcze) – stosuje się je w przypadku, gdy choroba przebiega dosyć łagodnie i nie ma poważnych zaburzeń neurologicznych. Polega ono na podawaniu zwierzęciu leków przeciwbólowych i ścisłym ograniczeniu ruchu (na okres 4-6 tygodni spacery ograniczone do minimum). U psów, u których wystąpiło zapalenie kręgów, podaje się dodatkowo przez długi czas (6-8 tygodni) antybiotyki. Lekarze zalecają również wykonywanie specjalnych ćwiczeń, które wspomagają mięśnie tylnych kończyn.
Leczenie operacyjne – stosuje się je u psów, u których: choroba trwa kilka miesięcy, wystąpiły poważne zaburzenia neurologiczne, leczenie zachowawcze nie przynosi rezultatów bądź są ono krótkotrwałe, stan zdrowia szybko się pogarsza i pojawiają się kolejne, coraz bardziej poważne objawy. Zabieg polega na poszerzeniu kanału rdzeniowego i usunięciu ucisku na nerwy. Chirurg usuwa operacyjnie fragmenty kręgów i ewentualnie zmienione dyski. Najlepsze rezultaty uzyskuje się u psów z krótką historią choroby, gorsze – u tych z długą, jednak i u jednych i u drugich zabieg przynosi ulgę od bólu i całkowicie likwiduje nacisk na nerwy. W okresie rekonwalescencji stosuje się silne środki przeciwbólowe i rygorystycznie ogranicza aktywność ruchową psa na okres 6 tygodni.

źródło